ΜΑΣΤΙΤΙΔΑ - ΠΡΑΚΤΙΚΟΣ ΟΔΗΓΟΣ

Το τελευταίο διάστημα παακολουθήσαμε αρκετά επεισόδια μαστίτιδας σε νέες μαμάδες. Η συνήθης αιτία είναι οι κακές οδηγίες που δίνοντααι στα μαιευτήρια όπου ο μητρικός θηλασμός ξεκινά παράλληλα με τη χορήγηση ξένου γάλακτος μέσω μπιμπερό

Το πέτρωμα του μαστού και η εξέλιξη σε μαστίτιδα είναι ένα συχνό πρόβλημα που προκύπτει όταν η παραγωγή του γάλακτος είναι μεγαλύτερη από τη ζήτηση του παιδιού ή όταν παράλληλα με το θηλασμό χορηγείται και γάλα με μπιμπερό, οπότε το γάλα της μαμάς «λιμνάζει» στο στήθος.

Άλλοτε μπορεί να προκύψει χωρίς ιδιαίτερο λόγο όταν για παράδειγμα λόγω συνθηκών η μαμά σε κάποια στιγμή άργησε να θηλάσει.

Το πέτρωμα συμβαίνει συχνά τις πρώτες μέρες του θηλασμού όταν μέσω ενός ορμονικού μηχανισμού «έρχεται το γάλα» με έναν μαζικό τρόπο.

Η συμφόρηση γίνεται αντιληπτή ως δυσκίνητος μαστός, ελαφρώς επώδυνος και βαρύς και στην ψηλάφηση μπορεί να πιάνουμε σκληρές περιοχές (σβώλους) που αντιστοιχούν σε εγκλωβισμένο γάλα. Αν η αποσυμφόρηση του μαστού δεν είναι δυνατό να γίνει μόνο από το ίδιο το μωρό με τακτικό θηλασμό (και μαλάξεις του μαστού με το χέρι) θα πρέπει να εφοδιαστούμε με ένα καλό θήλαστρο.

Αρχικά κάνουμε εναλλάξ ψυχρά και θερμά επιθέματα στο μαστό (κομπρέσες ή εναλλακτικά στο ντους). Αυτό προκαλεί αγγειοδιαστολή και αγγειοσύσπαση η οποία βοηθά τους γαλακτοφόρους πόρους να γίνουν πιο εύπλαστοι για να κινητοποιήσουμε το πηγμένο γάλα που τους έχει αποφράξει.

Στη συνέχεια με το θήλαστρο αρχίζουμε άντληση αρχικά στις μικρές ταχύτητες και στην συνέχεια σε μεγαλύτερες, πιέζοντας ταυτόχρονα το μαστό από τη βάση (θώρακας) προς την κορυφή (θηλή). Οι μαλάξεις με το χέρι επικεντρώνονται στα σημεία που πιάνουμε τις σκληρίες. Κάνουμε υπομονετική προσπάθεια, σταματάμε και ξαναρχίζουμε μέχρι να λύσουμε τους κόμπους. Το γάλα αυτό βεβαίως το δίνουμε στο μωρό και σε καμία περίπτωση δεν το πετάμε. Η ανακούφιση έρχεται άμεσα.

Το πέτρωμα για να μην εξελιχθεί σε μαστίτιδα χρειάζεται αποσυμφόρηση δηλαδή άδειασμα, άντληση.

ΜΑΣΤΙΤΙΔΑ

Η μαστίτιδα ως εξέλιξη της συμφόρησης συνήθως συνοδεύεται από πυρετό, ερύθημα και έντονο πόνο στο μαστό ή σε περιοχές αυτού, βάρος, ψηλαφητούς κόμπους, διόγκωση στους μασχαλιαίους λεμφαδένες, αίσθημα κόπωσης και αδιαθεσίας και σημαίνει μικροβιακή επιμόλυνση. Εδώ θα πρέπει να συμβουλευθούμε το γιατρό μας (γυναικολόγο) και να λάβουμε την κατάλληλη για την φαρμακευτική αντιβιοτική αγωγή, κάνοντας ταυτόχρονα όλα τα προηγούμενα βήματα για την αποσυμφόρηση του μαστού.

Παρά το ότι αρκετές μαμάδες και ιδιαίτερα οι έμπειρες ξεπερνούν την μαστίτιδα μόνο με μέσα αποσυμφόρησης και αντιφλεγμονώδη φάρμακα, η κατάσταση δεν πρέπει να λαμβάνεται αψήφιστα. Ο κίνδυνος σοβαρής μικροβιακής μόλυνσης-αποστήματος είναι υπαρκτός.

Μπορούμε να λάβουμε αναλγητικά/αντιπυρετικά τύπου παρακεταμόλης ή ιβουπροφαίνης και υγρά για ενυδάτωση και βεβαίως συνεχίζουμε να θηλάζουμε το μωρό, εκτός αν αυτό είναι δυσχερές λόγω του πόνου. Η ΜΑΣΤΙΤΙΔΑ σύμφωνα με την επιστημονική βιβλιογραφία δεν αποτελεί αντένδειξη για συνέχιση του θηλασμού.

Σε κάθε περίπτωση, αν δεν μπορούμε να θηλάσουμε κάνουμε τις αντλήσεις με το θήλαστρο για να μην σταματήσει η παραγωγή γάλακτος και όταν αισθανθούμε καλύτερα μπορούμε να θηλάσουμε κανονικά το μωρό μας. Είναι σημαντικό όμως να φροντίζουμε την καλή εκκένωση του πάσχοντος μαστού.

Δουλγέρης Κυριάκος 

Παιδίατρος

Βρείτε μας στο facebook : https://www.facebook.com/doulgeriskyriakos/

ΜΙΑ ΑΝΤΙΒΙΩΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΕΙ . . .

Όπως βλέπουμε στο πόστερ της Αμερικάνικης Ακαδημίας Παιδιατρικής, τις περισσότερες φορές που τα παιδιά λαμβάνουν αντιβίωση δεν πληρούν τα κριτήρια για την χορήγηση αυτής.

Οι λόγοι που οι γονείς ζητούν συχνά αντιβίωση για τα παιδιά τους είναι γνωστοί:

- «Γιατρέ να του δώσουμε μία αντιβίωση να καθαρίσει, ταλαιπωρείται πολλές μέρες.»

- «Το παιδί βήχει συνέχεια εδώ και 1 μήνα, ας του δώσουμε μία αντιβίωση να γίνει καλά.»

- «Μόλις τώρα γίναμε καλά και σήμερα ανέβασε πάλι δέκατα. Ας του δώσουμε μία αντιβίωση να το προλάβουμε, δεν αντέχω να ξαναπεράσω τα ίδια.»

Ο γιατρός, αφού έχει εξετάσει το παιδί, έχει πολλές δεύτερες σκέψεις απέναντι σε αυτά που του ζητάτε. Για παράδειγμα θα ήθελε αμέσως να σας απαντήσει τα εξής:

- Δυστυχώς δεν θα καθαρίσει έτσι το παιδί σας, η λοίμωξη είναι ιογενής και όπως είναι γνωστό τα αντιβιοτικά δεν θεραπεύουν τις ιώσεις, μόνο τα βακτήρια.
- Ο βήχας του παιδιού δεν είναι συνεχής εδώ και ένα μήνα, αντίθετα έχει υφέσεις και πάνω που πάει να του περάσει, το παιδί κολλάει κάτι καινούργιο και ο βήχας ξαναρχίζει. Δεν θα το κάνει καλά η αντιβίωση.
- Η αντιβίωση δεν προλαμβάνει την εξέλιξη των ιογενών λοιμώξεων, ούτε τις κάνει να τις «περάσουμε πιο ελαφριά»

Θα μου πείτε ότι ο γονιός δεν είναι γιατρός. Ο γιατρός δίνει τελικά την αντιβίωση. Θα πρέπει λοιπόν ο γιατρός να έχει το χρόνο και τη διάθεση να εξηγήσει στους γονείς για πιο λόγο η αντιβίωση στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν θα βοηθήσει.

Να εξηγεί επίσης πως τα αντιβιοτικά δεν είναι «παίξε-γέλασε» και πως έχουν σοβαρές παρενέργειες.

Θα πρέπει να μην διστάζει να πει την άποψη του. Και να μην επιλέγει την εύκολη λύση, να δώσει αντιβιοτικό, να είναι και ο ίδιος καλυμμένος, να είναι ευχαριστημένος και ο γονιός.

Θα πρέπει και ο γονιός να έχει ανοιχτά αυτιά για να ακούσει, να πειστεί, να καταλάβει τι είναι καλύτερο για το παιδί του.

Κι επειδή εδώ στη χώρα μας έχουμε πολύ δρόμο μέχρι να τα πετύχουμε όλα αυτά, ας δούμε τι λένε αυτοί οι σοφοί Αμερικάνοι παιδίατροι σχετικά με τις ενδείξεις χορήγησης αντιβίωσης στα παιδιά:

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΡΕΙΑΣΤΟΥΝ ΑΝΤΙΒΙΩΣΗ ΣΕ:

• Έναν βήχα ο οποίος δεν βελτιώνεται μετά από 14 συνεχόμενες μέρες.
• Bακτηριακή πνευμονία ή Kοκκυτοειδή βήχα
• Μία παραρρινοκολπίτιδα η οποία δεν βελτιώνεται μετά από 10 μέρες
• Πρασινοκίτρινο ρινικό έκκριμα ΜΑΖΙ με παρουσία πυρετού (τουλάχιστον 38.8 C) για αρκετές συνεχόμενες μέρες.
• Στρεπτοκοκκική φαρυγγοαμυγδαλίτιδα επιβεβαιωμένη με strep test ή καλλιέργεια φαρυγγικού.

Δουλγέρης Κυριάκος 

Παιδίατρος

Βρείτε μας στο facebook : https://www.facebook.com/doulgeriskyriakos/

 

ΕΠΙΜΟΝΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΣ ΒΗΧΑΣ!

Σήμερα θα εξετάσουμε κάποιες καταστάσεις και εμπειρίες κοινές σε όλους μας!

«Γιατρέ μου το παιδί βήχει έντονα και νομίζω ότι ο βήχας του είναι παραγωγικός, με φλέματα.»
«Γιατρέ το παιδί βήχει και βήχει και νομίζω ότι δεν έχει σταματήσει να βήχει εδώ και 2 βδομάδες.»
«Έβηχε όλη τη νύχτα πάλι, δεν κοιμηθήκαμε.»

Ο βήχας των μικρών παιδιών μερικές φορές μπορεί να κρατήσει για εβδομάδες. Είναι τα πράγματα πάντα ανησυχητικά; Και αν ο βήχας είναι πράγματι επίμονος, πότε αυτό αποτελεί πρόβλημα;

Ας πάμε στην προσχολική ηλικία (παιδικός και νηπιαγωγείο) αφού σε αυτό το ηλικιακό group ο επίμονος βήχας κάνει θραύση.

Αρχικά θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι ο βήχας είναι ένα φυσιολογικό αντανακλαστικό του οργανισμού απέναντι στις λοιμώξεις, το οποίο δεν πρέπει να το καταστείλουμε «πάση θυσία». Με το βήχα απομακρύνονται οι μολυσματικές εκκρίσεις που προκαλούνται από τις ασθένειες (μύξες, φλέματα). Άρα σε πρώτη φάση τον βήχα τον χρειαζόμαστε!

Ο βήχας επίσης αποτρέπει την εισρόφηση ξένου σώματος που είναι επικίνδυνη για τον οργανισμό μας.

Είναι φυσιολογικό για τα παιδιά να βήχουν στα πλαίσια μίας λοίμωξης. Σε αυτή την περίπτωση ο βήχας μπορεί να είναι ξηρός όταν δεν κινητοποιούνται φλέγματα και υγρός ή παραγωγικός, όταν παράγονται φλέγματα.

Ωστόσο μερικές φορές ο βήχας μπορεί να είναι σύμπτωμα κάποιας πάθησης ή μιας κατάστασης.

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΒΗΧΑ

Τα πιο συχνά αίτια του βήχα (και του επίμονου βήχα) στα παιδιά είναι οι λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού (ρινίτιδα, φαρυγγίτιδα, λαρυγγίτιδα) και του κατώτερου αναπνευστικού (τραχειίτιδα, βρογχίτιδα, πνευμονία).


Υπάρχουν και πιο σπάνια αίτια για τον βήχα που χρήζουν περισσότερης προσοχής και ελέγχου:
• Άσθμα - αυτή είναι μια χρόνια πάθηση που εκδηλώνεται με συχνά επεισόδια βήχα και αναπνευστικής δυσχέρειας.
• Εισρόφηση ξένου σώματος.
• Χρόνια αλλεργική ρινίτιδα.
• Συγγενή προβλήματα στους πνεύμονες – συχνά τα παιδιά γεννιούνται με αυτά.
• Ψυχογενής βήχας.
• Βήχας από παθητικό κάπνισμα ή ατμοσφαιρική ρύπανση.

 ΥΠΟΤΡΟΠΙΑΖΩΝ Η ΧΡΟΝΙΟΣ ΒΗΧΑΣ

Είδαμε ότι η κύρια αιτία του βήχα είναι οι λοιμώξεις (συνήθως ιώσεις) του αναπνευστικού συστήματος.

Πότε όμως και γιατί ο βήχας γίνεται επίμονος ;

Στις περισσότερες περιπτώσεις ο επίμονος και παραγωγικός βήχας οφείλεται σε επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού από τους κοινούς ιούς του κρυολογήματος, δηλαδή όταν τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας κολλάνε την μία ίωση μετά την άλλη.
Ο βήχας αυτός παρά το ότι μας φαίνεται συνεχής, για μεγάλο διάστημα, συνήθως αποτελείται από διαφορετικά επεισόδια τα οποία είναι χρονικά κοντά και έχουν δυσδιάκριτα όρια. Ο βήχας αυτός δεν υποδηλώνει κάποια σοβαρή παθολογία από το αναπνευστικό.

Αν αναλογιστούμε ότι την πρώτη χρονιά στον παιδικό σταθμό το παιδί κολλάει κατά μέσο όρο 12 φορές κοινό κρυολόγημα, δεν είναι παράξενο να μας φαίνεται ότι «βήχει συνέχεια».

Πολλές φορές στις μικρές ηλικίες, ο βήχας μίας ιογενούς λοίμωξης παρατείνεται για 10-14 μέρες μετά την αρχική προσβολή ως μεταλοιμώδης βήχας, για όσο χρόνο δηλαδή διαρκέσει η αποκατάσταση της επιφάνειας των αεραγωγών και η συνεχιζόμενη παραγωγή εκκρίσεων. Παθογόνα που προκαλούν μεταλοιμώδη βήχα είναι ο RSV, η γρίπη αλλά και μικρόβια όπως ο κοκκκύτης και το μυκόπλασμα. 
Η παρουσία μύξας επιδεινώνει το βήχα, ειδικά κατά τις βραδινές ώρες όπου το παιδί ξαπλώνει και η μύξα ρέει οπισθορρινικά προς το φάρυγγα. Γι αυτό είναι πολύ βοηθητική για το παιδί η τακτική αποσυμφόρηση της μύτης με φυσιολογικό ορό.
Πιο σπάνιες (και πιο σοβαρές) περιπτώσεις χρόνιου βήχα είναι οι ακόλουθες: άσθμα, χρόνιες πνευμονοπάθειες (κυστική ίνωση), υποτροπιάζουσες εισροφήσεις (με ή χωρίς γαστρο-οισοφαγική παλινδρόμηση), εισρόφηση ξένου σώματος, φυματίωση, συγγενείς ανωμαλίες των αεραγωγών. Οι καταστάσεις αυτές απαιτούν ενδελεχή διερεύνηση.

Τα επεισόδια εκπνευστικού συριγμού στην προσχολική ηλικία και το παιδικό άσθμα εμφανίζονται μετά από ιώσεις αλλά και χωρίς εμφανή αιτία. Το παιδί μπορεί να βήχει κατά τη διάρκεια του ύπνου και η αναπνοή του μπορεί να μας φαίνεται γρήγορη (ταχύπνοια). Άλλοτε μπορεί να βήχει κατά την έντονη σωματική δραστηριότητα. Η ασθματική κρίση εκδηλώνεται με δύσπνοια. Η εκτίμηση από παιδίατρο ή και παιδο-πνευμονολόγο είναι απαραίτητη και η αντιμετώπιση γίνεται κυρίως με εισπνεόμενα φάρμακα.

ΠΟΤΕ ΜΑΣ ΑΝΗΣΥΧΕΙ Ο ΒΗΧΑΣ ΠΟΥ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ;

• Όταν πρόκειται για βρέφος, μικρότερο των 12 μηνών.
• Σε παιδί που δυσκολεύεται να αναπνεύσει ή αναπνέει πολύ γρήγορα.
• Αν ο βήχας εγκατασταθεί μετά από επεισόδιο πνιγμονής πχ κατά την ώρα της σίτισης (εισρόφηση ξένου σώματος).
• Όταν με το βήχα βγάζει φλέματα πράσινα και κίτρινα ή αίμα.
• Σε παιδί που έχει πυρετό, είναι καταβεβλημένο και δυσκολεύεται να φάει/πιει υγρά.
• Σε βήχα που διαρκεί χωρίς σημεία ύφεσης πάνω από 2 εβδομάδες.

 ΤΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ;

Τις περισσότερες φορές ο γιατρός μας με μία κλινική εξέταση και προσεκτική λήψη του ιστορικού είναι σε θέση να διαγνώσει τις αιτίες του βήχα και να μας καθησυχάσει όταν τα συμπτώματα διαρκούν περισσότερο του αναμενόμενου.


Σε επιπλεγμένες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστούν επιπλέον εξετάσεις όπως : ακτινογραφία θώρακα, καλλιέργεια φαρυγγικού επιχρίσματος, εξετάσεις αίματος και αναπνευστικές δοκιμασίες όπως η σπιρομέτρηση.

ΤΙ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΙΟ ΗΠΙΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΒΗΧΑ;

Αν ο βήχας του παιδιού οφείλεται σε κρυολόγημα, λαρυγγίτιδα ή άλλη ήπια ιογενή λοίμωξη μπορούμε να λάβουμε κάποια υποστηρικτικά μέτρα:


1. Καλός αερισμός του χώρου, καθαρός αέρας! Η ζεστή, υγρή και βαριά ατμόσφαιρα επιδεινώνει το βήχα, ειδικά τη λαρυγγίτιδα. Γι αυτό σε κρίση λαρυγγίτιδας βγάζουμε το παιδί έξω, στον κρύο και καθαρό αέρα. Γενικά η ατμόσφαιρα δεν πρέπει να είναι ούτε ιδιαίτερα υγρή αλλά ούτε και ξερή όπως γίνεται από θέρμανση με το air condition. Μέση επιθυμητή υγρασία δωματίου περίπου 50%.

2. Ο καθαρισμός τη μύτης μέσω των πλύσεων με φυσιολογικό ορό. Συχνά ένα μέρος του βήχα, ειδικά αυτός που εκδηλώνεται κατά την ξαπλωτή θέση, προέρχεται από ρινικές εκκρίσεις που ρέουν από το οπίσθιο τμήμα της μύτης προς έναν ερεθισμένο από ίωση φάρυγγα. Ο βήχας αυτός της οπισθορρινικής έκκρισης μας δίνει την αίσθηση ότι είναι υγρός, ωστόσο δεν οφείλεται σε φλέματα. Καθαρίζουμε λοιπόν καλά τη μυτούλα τακτικά και πριν τον ύπνο.

3. Χορήγηση στο παιδί άφθονου νερού. Όπως είναι γνωστό η καλή ενυδάτωση ρευστοποιεί τις εκκρίσεις του αναπνευστικού, τόσο της μύτης όσο και των πνευμόνων οι οποίες στη συνέχεια με το βήχα απομακρύνονται (είπαμε ο βήχας χρειάζεται). Οι ρευστές εκκρίσεις απομακρύνονται πιο εύκολα.

4. Χορήγηση ζεστών ροφημάτων με προσθήκη μελιού ή και χορήγηση σκέτου μελιού.

5. Ύπνος σε ανασηκωμένη θέση με μαξιλάρια.

6. Βόλτα στον ήλιο (όταν έχει!). Τα άρρωστα παιδιά αν δεν έχουν υψηλό πυρετό πρέπει να βγαίνουν στον ήλιο. Τόνωση της διάθεσης και του ανοσοποιητικού και σίγουρα μείωση του βήχα από την ευεργετική δράση της ηλιοφάνειας και του καθαρού αέρα.

7. Σε ξηρό και παροξυσμικό βήχα δοκιμάστε υδρατμούς, στο μπάνιο ή πάνω από κατσαρόλα.

8. Τα φυτικά αντιβηχικά σιρόπια βοτάνων μπορεί να βοηθήσουν. Τα σιρόπια αυτά δρουν είτε μαλακώνοντας τον ερεθισμένο λαιμό είτε με placebo effect.

9. Τα κεντρικώς δρώντα αντιβηχικά σιρόπια, τα αντισταμινικά σιρόπια και τα βλεννολυτικά σιρόπια ΔΕΝ έχουν θέση στη θεραπεία του ιογενούς βήχα της παιδικής ηλικίας.

10. Τυχόν φαρμακευτική θεραπεία εξαρτάται από την αιτία που προκαλεί βήχα στο παιδί, όπως θα διαγνωσθεί από τον γιατρό. Για παράδειγμα αν η λοίμωξη προκαλείται από βακτήρια μπορεί να τη θεραπεύσουμε με αντιβιοτικά. Αν η λοίμωξη είναι ιογενής (όπως το κοινό κρυολόγημα) δεν θεραπεύεται με αντιβιοτικά. Η ασθματικού τύπου βρογχίτιδα θεραπεύεται με εισπνεόμενα φάρμακα.

Δουλγέρης Κυριάκος 

Παιδίατρος

Βρείτε μας στο facebook : https://www.facebook.com/doulgeriskyriakos/

Το παιδί μας ΔΕΝ ΤΡΩΕΙ ! (PICKY EATERS)

 

«Σε παρακαλώ, φάε ακόμα μία μπουκίτσα!»

«Δε θα φας λιχουδιά, αν δεν τελειώσεις το φαγητό!»

«Δε μπορείς να ζει μόνο με μακαρόνια...»

«Μπράβο, είσαι τέλεια! Έφαγες όλο το φαγητό σου…»

Μήπως περνάτε μία φάση όπου κάθε μπουκιά σας δίνει ελπίδα και κάθε κομμάτι φαγητού στο πιάτο σας προκαλέι στρες;

Η διάρκεια των γευμάτων φαίνεται...ατελείωτη;

Ταΐζετε ακόμα το 3χρονο παιδί σας γιατί πιστεύετε ότι δε θα φάει χωρίς βοήθεια;

Το άγχος με το οποίο φορτίζουμε τη διαδικασία του φαγητού και η πίεση που ασκούμε στο παιδί για να φάει περισσότερο έχει συνήθως αντίθετα αποτελέσματα. Για την ακρίβεια πηγαίνει πίσω την όλη διαδικασία εκμάθησης του «πως τρώμε».

Η διαδικασία του φαγητού θα πρέπει να βιώνεται από το παιδί ως μία φυσιολογική καθημερινή διαδικασία χωρίς συναισθηματική φόρτιση.

Το κάθε παιδί χρειάζεται ευκαιρίες και χρόνο για να μάθει να τρώει μόνο του. Η τόση αγωνία για να φάει το παιδί είναι δίκο μας, σχεδόν ιστορικό, κατάλοιπο.

Όλοι οι ειδικοί, διατροφολόγοι και ιατροί, μας τονίζουν ότι «ουκ εν τω πολλώ το ευ» !

Θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν και το αναπτυξιακό στάδιο των 18 μηνών έως 3 ετών όπου τα νήπια μας γίνονται επιλεκτικά. Είναι το στάδιο της "μίνι εφηβείας", της σύγκρουσης με τους γονείς-φροντιστές για την εφαρμογή και την αποδοχή των ορίων. Η νηπιακή διατροφή είναι κομμάτι της συνολικής ανάπτυξης του παιδιού. Είναι λοιπόν αναμενόμενο κάποια από τα φαγητά που το παιδί έτρωγε να "χαθούν" λόγω των πεισμάτων, της ισχυρής θέλησης και της επιλεκτικότητας αυτής της περιόδου!

Υπομονή, μετά τα 3 έτη το διατροφολόγιο του παιδιού θα διευρυνθεί εκ νέου!

Στο θέμα του φαγητού θα πρέπει λοιπόν να κρατησουμε κάποιες σημαντικές συμβουλές:

• Λιγότερη συζήτηση για το πόσο τρώει - Περισσότερη για τα μεγάλα γεγονότα της ημέρας του.

• Λιγότερη εστίαση της προσοχής για τις ποσότητες που καταναλώνουν - Περισσότερη ελευθερία στα παιδιά για να φάνε όσο αυτά θεωρούν ότι χρειάζονται.

• Λιγότερη ενασχόληση σχετικά με το τι τρώνε- Περισσότερα αστεία και ευχάριστος χρόνος στο φαγητό (εννοείται ότι προσφέρουμε υγιεινές επιλογές από το οικογενειακό τραπέζι).

• Λιγότερη πίεση για το φαγητό σημαίνει περισσότερη αυτονομία για το παιδί στο να δοκιμάσει και να εξερευνήσει τα φαγητά.

Χρήσιμο tip : μην προσφέρετε περισσότερο και περισσότερο γάλα όταν το νήπιο σας δεν τρώει καλά. Του προκαλεί αίσθημα κορεσμού κι έτσι δεν τρώει άλλες πιο ποιοτικές τροφές, οπότε ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

Δουλγέρης Κυριάκος 

Παιδίατρος

Βρείτε μας στο facebook : https://www.facebook.com/doulgeriskyriakos/

ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΩΝ ΤΡΟΦΙΚΩΝ ΑΛΛΕΡΓΙΩΝ!

 

Είναι συχνό το φαινόμενο οι γονείς να προσπαθούν να αποφύγουν συμπτώματα σχετιζόμενα με αλλεργίες, τροποποιώντας τη διαίτα των παιδιών. Οι διάφορες επιλογές τους όμως δεν έχουν πάντα ιατρική καθοδήγηση αλλά βασίζονται σε πράγματα που άκουσαν ή και διάβασαν. Έτσι βλέπουμε ακόμα πρακτικές όπως "προκαταβολική στέρηση γαλακτοκομικών στη μαμά που θηλάζει γιατί το μωρό έχει κολικούς" ή "καθυστέρηση στη χορήγση αυγού ή ψαριού στο μωρό μετά τους 6 μήνες για να μην πάθει αλλεργία..."

Η διαιτητική πρόληψη των τροφικών αλλεργιών αποτελεί έναν πολυπόθητο στόχο για την παιδιατρική κοινότητα τα τελευταία χρόνια.

Η συχνότητα της τροφικής αλλεργίας στα βρέφη έχει αυξητική τάση, με ένα 10% των βρεφών ηλικίας 12 μηνών να παρουσιάζει μία τροφική αλλεργία διαμεσολαβούμενη από την ανοσοσφαιρίνη IgE, όπως αποδεικνύεται μέσω των τεστ προκλήσεων.

Επί σειρά ετών δημοσιευμένες μελέτες στις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Αυστραλία έχουν αναλύσει τη σχέση ανάμεσα στην πρόληψη των τροφικών αλλεργιών και τις διατροφικές εκθέσεις κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, του θηλασμού και των πρώτων μηνών της βρεφικής ηλικίας.

Το 2008 η Αμερικάνικη Ακαδημία Παιδιατρικής άλλαξε τις οδηγίες της για την πρόληψη των τροφικών αλλεργιών και ευθυγραμμίστηκε με τις Ευρωπαϊκές, για την έγκαιρη εισαγωγή όλων των κατηγοριών των τροφών στα βρέφη, προκειμένου να προληφθεί η εμφάνιση αλλεργίας.

Σύμφωνα με τις τρέχουσες αντιλήψεις δεν υπάρχει κανένα όφελος από την καθυστέρηση εισαγωγής στη διατροφή των βρεφών (μετά τους 6 μήνες ζωής) σε κανένα τρόφιμο, συμπεριλαμβανομένων τροφών με υψηλό φορτίο αλλεργιογόνων πρωτεϊνών όπως οι ξηροί καρποί.

Η παλαιότερη τακτική της καθυστέρησης εισαγωγής κάποιων τροφών δεν προλαμβάνει τις αλλεργίες. Παρομοίως κανένα όφελος δεν υπάρχει από περιοριστικές δίαιτες στη μητέρα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή κατά τη διάρκεια του θηλασμού.

 ΒΡΕΦΟΣ ΥΨΗΛΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

Ένα βρέφος σε υψηλό κίνδυνο για εκδήλωση τροφικής αλλεργίας έχει συνήθως έναν συγγενή πρώτου βαθμού (γονέα ή αδερφό) με μία γνωστή αλλεργική κατάσταση όπως ατοπική δερματίτιδα, τροφική αλλεργία, άσθμα ή αλλεργική ρινίτιδα.

Όλες οι τρέχουσες διατροφικές συστάσεις προκρίνουν το μητρικό γάλα σε σχέση με το γάλα φόρμουλα.

Τι γάλα μπορούν να προσφέρουν οι μητέρες που δεν θηλάζουνε και έχουν ένα βρέφος υψηλού κινδύνου για τροφική αλλεργία;

Σε αντίθεση με την πρόσφατη πρακτική του να χορηγούμε μερικώς υδρολυμένο γάλα (HA) στα βρέφη υψηλού κινδύνου (για παράδειγμα όταν σε μία οικογένεια υπήρχε βρέφος με τροφική αλλεργία ξεκινούσαμε στο αδερφάκι του γάλα HA), τα πράγματα έχουν αλλάξει. Δεν υπάρχουν δεδομένα που να υποστηρίζουν ότι η τροφική αλλεργία μπορεί να προληφθεί στα βρέφη υψηλού κινδύνου χρησιμοποιώντας μερικώς υδρολυμένο γάλα HA. Άρα μπορούν να χρησιμοποιηθούν και τα απλά γάλατα-φόρμουλα.

Δεν συστήνεται σε καμία περίπτωση η χρήση εναλλακτικών μορφών γάλακτος, τύπου γάλα σόγιας ή γάλα ξηρών καρπών (πχ αμυγδάλου) για πρόληψη τροφικών αλλεργιών. Υπάρχει σημαντικός κίνδυνος υποθρεψίας και επιπλέον τα γάλατα αυτά δεν είναι κατάλληλα για βρέφη.

ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΙΤΕΣ ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ

Σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα, δεν προκύπτει ότι αποφεύγοντας το γάλα, τα αυγά ή άλλα πιθανώς αλλεργιογόνα τρόφιμα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, μειώνεται ο κίνδυνος ατοπικής δερματίτιδας ή άσθματος στα βρέφη.

Παρομοίως, περιορισμοί στην μητρική δίαιτα κατά τη διάρκεια του θηλασμού δεν μπορούν να προλάβουν τις αλλεργικές καταστάσεις. Αυτό έχει μεγάλη σημασία να το κατανοήσουν ιδιαίτερα οι νέες μητέρες, οι οποίες με την πρώτη εμφάνιση των βρεφικών κολικών κόβουν από τη δίαιτά τους γαλακτοκομικά και άλλες τροφές, προκειμένου να “προφυλάξουν” τα βρέφη τους από αλλεργίες.

Αντιθέτως, μέσω της στέρησης σημαντικών κατηγοριών τροφών υπάρχει σημαντικός κίνδυνος κακής θρέψης της μαμάς και δυνητικής βλάβης στην ανάπτυξη του βρέφους.

Επιπλέον υπάρχουν ενδείξεις, πως η μικρό-έκθεση του βρέφους σε τροφές (ακόμα και τις πιο αλλεργιογόνες) μέσω του πλακούντα ή του θηλασμού, βοηθά στην καλύτερη ανοχή της τροφής από το παιδί και μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης τροφικής αλλεργίας.

 ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΣΤΕΡΕΩΝ ΤΡΟΦΩΝ

Από το 2000 έως σήμερα, συσσωρευμένα στοιχειά έχουν δείξει ότι η καθυστέρηση στην εισαγωγή ορισμένων τροφών δεν προλαμβάνει την τροφική αλλεργία, στην πραγματικότητα μάλλον προάγει την ανάπτυξη αλλεργίας. Για παράδειγμα, μεγάλος αριθμός μελετών έδειξε ότι η καθυστέρηση στην εισαγωγή του φιστικιού (μετά τον 3ο χρόνο) στα χρόνια που αυτό είχε εφαρμοστεί οδήγησε σε αύξηση της αλλεργίας στο φιστίκι.

Πότε είναι, λοιπόν, ο κατάλληλος χρόνος για την εισαγωγή των τροφών;;

Οργανώσεις υγείας από πολλές χώρες όπως και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχουν επανειλημμένα διακηρύξει τα οφέλη του αποκλειστικού θηλασμού για τους πρώτους 6 μήνες της ζωής που περιλαμβάνουν την ανοσολογική προστασία του βρέφους.

Ωστόσο ο ρόλος του θηλασμού στην πρόληψη των αλλεργιών παραμένει ασαφής και αυτό οφείλεται στις μεθοδολογικές αδυναμίες των αναρίθμητων μελετών που έχουν γίνει πάνω στο θέμα.

Υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι σε βρέφη υψηλού κινδύνου για εκδήλωση τροφικής αλλεργίας ο αποκλειστικός θηλασμός για τουλάχιστον τους πρώτους 4 μήνες της ζωής συνδέεται με χαμηλότερη συχνότητα εκδήλωσης ατοπικής δερματίτιδας και αλλεργίας στο γάλα αγελάδας.

Τα σύγχρονα πρωτόκολλα πρόληψης των τροφικών αλλεργιών προτείνουν αποκλειστικό μητρικό θηλασμό για τους πρώτους 4 μήνες της ζωής, κάτι το οποίο βρίσκεται σε αντίθεση με τη σύσταση του ΠΟΥ για αποκλειστικό θηλασμό έως τον 6 μήνα.

Έτσι σύμφωνα με τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ακαδηµίας Αλλεργιολογίας και Κλινικής Ανοσολογίας (EAACI ) υπάρχει δυνητικό όφελος ανάπτυξης ανοχής στις στερεές τροφές μέσω ενός «παράθυρου ευκαιρίας» ανάμεσα στον 4ο και 6ο μήνα της ζωής. Η Αμερικάνικη Ακαδημία Παιδιατρικής στην οδηγία αυτή προσθέτει και τη σύσταση για συνέχιση του μητρικού θηλασμού τουλάχιστον έως την ηλικία των 6 μηνών.

ΤΙ ΛΕΕΙ ΟΜΩΣ Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΥΓΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ;

Ωστόσο, στην προσπάθεια μας να προλάβουμε τις αλλεργίες δεν πρέπει να παραβλέπουμε τα συνολικά οφέλη του αποκλειστικού μητρικού θηλασμού για τους πρώτους 6 μήνες της ζωής.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, συστήνεται ο αποκλειστικός μητρικός θηλασμός ως η ιδανική και πλήρης διατροφή για τους πρώτους 6 μήνες της ζωής. Η οδηγία βασίζεται στο συνολικό όφελος του αποκλειστικού θηλασμού για το δίδυμο μητέρας και βρέφους στο πρώτο 6μηνο της ζωής.

Επιγραμματικά αναφέρουμε:

 Προστασία από λοιμώξεις (οξεία και χρόνια μέση ωτίτιδα, βρογχιολίτιδα, μηνιγγίτιδα), αυτοάνοσα νοσήματα (ατοπική δερματίτιδα, ασθματική βρογχίτιδα), μεταβολικά νοσήματα (σακχαρώδης διαβήτης I, παχυσαρκία).

 Πολύ σημαντικά και τα οφέλη για τη μητέρα: λιγότερο συχνά καρκίνος μαστού, καρκίνος ωοθηκών, οστεοπόρωση. Οι μητέρες έχουν μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση και αναπτύσσουν γρηγορότερα δεσμό με το μωρό τους.

 Στο ιατρείο μας, επιχειρούμε ένα συμβιβασμό των διεθνών συστάσεων, προσπαθώντας να συνδυάσουμε την πρόληψη των τροφικών αλλεργιών με τα οφέλη του αποκλειστικού μητρικού θηλασμού έως τον 6ο μήνα της ζωής. Γι’ αυτό συστήνουμε την εισαγωγή των τροφών μετά τη συμπλήρωση του 5ου μήνα της ζωής, ιδανικά γύρω στους 5μιση μήνες.

Είναι σημαντικό να ξέρουμε ότι, ανεξάρτητα από τον ιδανικό χρόνο για την εισαγωγή των τροφών, η τακτική και συχνή κατανάλωση όλων των νέων τροφών και η προσφορά όλης της ποικιλίας των τροφών είναι το ζητούμενο για την πρόληψη της αλλεργίας.

 ΣΥΝΟΨΙΖΟΝΤΑΣ…

• Μην υιοθετείτε αυθαίρετους περιορισμούς στην μητρική δίαιτα κατά την εγκυμοσύνη ή την γαλουχία. Δεν ισχύει ότι αποφεύγοντας το γάλα, το αυγό, το φιστίκι ή άλλα αλλεργιογόνα τρόφιμα θα προλάβετε την εμφάνιση αλλεργιών. Ούτε θα αποφύγετε τους κολικούς ή άλλα συμπτώματα της αλλεργίας. Η στέρηση τροφών από τη μητρική δίαιτα γίνεται μόνο αν έχει διαγνωσθεί η αλλεργία. Οι κίνδυνοι για υποθρεψία της μητέρας από τις στερητικές δίαιτες και αρνητικής επίδρασης στο βρέφος είναι υπαρκτοί.

• Θηλάστε αποκλειστικά αν επιθυμείτε έως τον 6ο μήνα της ζωής. Αν το βρέφος δείχνει έτοιμο να καταναλώσει τροφές νωρίτερα δεν είναι λάθος να ξεκινήσετε την εισαγωγή αφού κλείσει τον 5ο μήνα ζωής. Εισάγετε τις τροφές με συστηματικό και επαναλαμβανόμενο τρόπο συμπεριλαμβανομένων και των αλλεργιογόνων τροφίμων. Το βρέφος μέσα σε 2-3 μήνες θα πρέπει να έχει εκτεθεί σε όλη την ποικιλία των αλλεργιογόνων τροφών όπως δημητριακά, αυγό, ψάρι και ξηροί καρποί.

• Εκτός από τον κατάλληλο χρόνο εισαγωγής εξίσου σημαντική είναι η τακτική και συχνή κατανάλωση των καινούργιων τροφών( πχ αυγό 5-7 φορές την εβδομάδα) και η προσφορά όλης της ποικιλίας των τροφών για την πρόληψη της αλλεργίας.

• Για τις μητέρες που δεν θηλάζουν, σε περίπτωση βρέφους υψηλού κινδύνου δεν υπάρχουν στοιχεία ότι η επιλογή ενός μερικώς υδρολυμένου γάλατος (HA) μπορεί να προλάβει την εκδήλωση αλλεργίας.

• Δεν συνίστανται υποκατάστατα γάλακτος όπως γάλα σόγιας ή γάλα ξηρών καρπών σε βρέφη υψηλού κινδύνου για πρόληψη αλλεργίας

Δουλγέρης Κυριάκος 

Παιδίατρος

Βρείτε μας στο facebook : https://www.facebook.com/doulgeriskyriakos/

ΕΙΝΑΙ «ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ» ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΑΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΜΥΞΑ ;

 

Το παιδί μας (προσχολικής ηλικίας) τον τελευταίο καιρό έχει συνέχεια μύξα και συχνά τα βράδια κοιμάται ανήσυχα. Η παραγωγή μύξας συνεχίζεται πολλές φορές στα μεσοδιαστήματα των ιώσεων που περνάει κάνοντας το φαινόμενο να φαίνεται συνεχές.

Καταρχάς θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι η κατάσταση αυτή είναι πολύ συχνή και ενίοτε αναμενόμενη για τους μήνες με αυξημένη νοσηρότητα. Σε μία εποχή όπου κυκλοφορεί ταυτόχρονα γρίπη, covid, rsv, αδενοϊός, κοινοί ρινοϊοί του κρυολογήματος και τόσες ακόμα ιώσεις, η πιθανότητα να έρχεται το παιδί μας συνέχεια σε επαφή με κάποιο λοιμογόνο παράγοντα είναι πολύ μεγάλη.

Εξ ου και η παραγωγή της μύξας. Η βλέννη (μύξα) ανήκει στους φυσικούς αμυντικούς μηχανισμούς του οργανισμού που απομακρύνει παθογόνα μικρόβια και νεκρά κύτταρα του βλεννογόνου και του ανοσοποιητικού έξω από τις ρινικές μας κοιλότητες

Ειδικά για τα πολύ μικρά παιδιά τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Οι ηλικίες 18 μηνών έως 2,5 ετών έχουν παρθένο οργανισμό απέναντι στις λοιμώξεις. Τα κύτταρα μνήμης δεν έχουν αναπτυχθεί ενώ το συνολικό ανοσοποιητικό τους σύστημα είναι ανώριμο. Οι ηλικίες αυτές είναι αναμενόμενο τη πρώτη χρονιά του σχολείου «να τα περάσουν όλα» ή «να κολλήσουν ότι κυκλοφορεί»

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

Η προσεκτική κλινική εξέταση είναι η βασική μας μέθοδος. Από τη μία η διαρκής ρινική καταρροή δεν είναι μείζον ιατρικό πρόβλημα από την άλλη δεν θα πρέπει να υποτιμήσουμε την κατάσταση.

Ελέγχουμε προσεκτικά τα τύμπανα των αυτιών, τις αμυγδαλές και το φάρυγγα, τους τραχηλικούς λεμφαδένες και ακροαζόμαστε το αναπνευστικό. Εφόσον δεν έχουμε σημαντικά ευρήματα όπως α) υποτροπιάζουσα ωτίτιδα, β) σημαντική υπερτροφία αμυγδαλών και αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια), γ) υποτροπιάζον αναπνευστικό συριγμό (άσθμα) καθησυχάζουμε τους γονείς για το ότι πρόκειται για απλές ιώσεις της εποχής.

Στην πλειονότητα των περιπτώσεων η διαρκής περίοδος μύξας τροφοδοτείται από επανειλημμένα επεισόδια ιώσεων πολύ κοντά το ένα στο άλλο.

Για πόσο θα διαρκέσει η κατάσταση αυτή; Οι μύξες θα συνεχιστούν τους επόμενους μήνες έως το τέλος της άνοιξης όπου οι ιώσεις θα μειωθούν. Σταδιακά το ανοσοποιητικό του παιδιού θα γυμναστεί και θα ισχυροποιηθεί. Με τον καιρό τα συμπτώματα θα γίνονται ηπιότερα και πιο βραχυχρόνια.

Πρέπει να ανησυχούμε για την ωτίτιδα; Η υποτροπιάζουσα ωτίτιδα που συνδέεται άμεσα με τη συνεχή μύξα αποτελεί πρόβλημα για τις μικρές ηλικίες. Σε περίπτωση που το υγρό όπισθεν του τυμπάνου παραμένει για μήνες, προκαλείται βαρηκοΐα, η οποία επηρεάζει τη γνωστική ανάπτυξη του μικρού παιδιού. Απαιτείται συνεργασία του παιδιάτρου και του ωρλ για τη σωστή εφαρμογή θεραπείας και αντιμετώπισης.

Μπορεί να πάθει ιγμορίτιδα; Η ιγμορίτιδα, άλλη μία κατάσταση που σχετίζεται με τη συνεχή μύξα είναι εξαιρετικά σπάνια στις μικρές ηλικίες καθώς τα ιγμόρεια δεν έχουν αναπτυχθεί. Τα ιγμόρεια (γναθιαίοι κόλποι) στα παιδιά αρχίζουν να αναπτύσσονται από την ηλικία των 3 ετών και η ανάπτυξή τους ολοκληρώνεται περίπου στα 8 έτη. Παρόλο που είναι παρόντα κατά τη γέννηση, είναι εξαιρετικά μικρά.

Η ρινική καταρροή αντιμετωπίζεται με συχνή αποσυμφόρηση της μύτης με φυσιολογικό ορό, καθώς το παιδί δεν φυσάει αποτελεσματικά τη μυξούλα, αντίθετα συνηθίζει να τη ρουφάει και να την διοχετεύει προς τα αυτιά του. Οι πλύσεις πρέπει να γίνονται με ήπιο τρόπο, χωρίς να ασκούνται μεγάλες πιέσεις μέσα στη μύτη και χωρίς να χρησιμοποιούνται υπερβολικές ποσότητες.

Δεν χρειάζεται να πιέζουμε υπερβολικά τον ορό ώστε να «εκσφενδονίσουμε» τη μύξα από το άλλο ρουθούνι. Ούτε είναι καλό να καταπίνει το μικρό παιδί πχ 100ml αλατόνερο για να πλυθεί η μύτη του.

 Θα χρησιμοποιήσουμε με φειδώ και όχι για περισσότερο από 5 μέρες το ρινικά αποσυμφορητικά. Η κατάχρηση αποσυμφορητικών προκαλεί χρόνιο ερεθισμό του βλεννογόνου και φαινόμενο rebound (η μύτη κλείναι αντί να ανοίγει).

Δεν πρέπει να φορτώσουμε το παιδί με αναίτια χρήση από αντιβιώσεις, αντισταμινικά σιρόπια (αυτά είναι για αλλεργίες!), κορτιζόνη από το στόμα ή φυτικά σιρόπια για την καταρροή…

Δε θα καταφύγουμε σε μείγματα όπου ανακατεύουν φυσιολογικό ορό μαζί με κολλύρια για τα μάτια και ρινικό αποσυμφορητικό σε απροσδιόριστες συγκεντρώσεις. Αυτές οι «πατέντες» είναι αυτοσχέδιες και δεν περιγράφονται σε κανένα φαρμακευτικό οδηγό.

Στο εμπόριο κυκλοφορούν ειδικές συσκευές πλύσεων, ειδικά διαλύματα πλύσεων, αναρροφητήρες μύξας, νέα σκευάσματα σε ρινικά σπρέυ όπου συνδυάζουν φυσιολογικό ορό μαζί με μαλακτικές ουσίες και βλεννολυτικά. Ωστόσο θα πρέπει να ξέρουμε ότι ακριβώς την ίδια δουλίτσα κάνει και ο απλός ορός με τη σύριγγα.

Τέλος δείχνουμε εμπιστοσύνη στο γιατρό του παιδιού μας! Ο γιατρός εξετάζει το παιδί προσεκτικά και αν προκύψει κάποια επιπλοκή θα μας χορηγήσει φάρμακο, αν και εφόσον αυτό χρειάζεται! Το παιδί μας μπορεί να έχει συνέχεια μύξα αλλά αντί να ψάξουμε για μαγικές λύσεις θα εξοπλιστούμε με υπομονή. Το ίδιο το παιδί έχει πολλή υπομονή με τη μύξα του, την ίδια θα επιδείξουμε και εμείς!

Δουλγέρης Κυριάκος 

Παιδίατρος

Βρείτε μας στο facebook : https://www.facebook.com/doulgeriskyriakos/

ΟΙ ΦΟΒΙΕΣ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ!

 

Οι φοβίες των παιδιών είναι κάτι το φυσιολογικό και αναμενόμενο. Η εξήγησή τους βρίσκεται στο ότι το παιδί αρχίζει και αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω του και προσπαθεί να τον κατανοήσει.

Τα βρέφη στην ηλικία των 8 έως 10 μηνών ανησυχούν πολύ όταν ένας γονιός φεύγει από το δωμάτιο γιατί τότε κατακτούν αναπτυξιακά την έννοια της «μονιμότητας του αντικειμένου». Αυτό αποτελεί το πρώτο άγχος αποχωρισμού.

Μέχρι την ηλικία αυτή για το βρέφος μόνιμο είναι μόνο ότι βλέπει εκείνη τη στιγμή μπροστά του. Όταν δεν βλέπει κάτι, αυτό παύει να υπάρχει και δεν θα αγχωθεί άμεσα αν «εξαφανιστεί» η μαμά. Στην ηλικία των 8 μηνών η απομάκρυνση της μητέρας δημιουργεί εύλογα ερωτήματα μέσα στο κεφαλάκι του για το που πήγε. Όταν το άγχος αποχωρισμού εγκατασταθεί, κάθε φορά που ο γονιός φεύγει από το δωμάτιο στο μωρό προκαλείται φόβος καθώς αναρωτιέται πότε θα επιστρέψει.

Το παιχνίδι του "κρυφτού" μπορεί να βοηθήσει. Μαθαίνει στο μικρό ότι δεν θα εξαφανιστείτε για πάντα ακόμα και αν δε βλέπει το πρόσωπό σας.

Το επόμενο στη σειρά είναι το άγχος για το άγνωστο και ο φόβος για τους ξένους. Κάτι που αποτελεί καλό σημάδι, μιας και διδάσκει στο παιδί τη σημαντική διαφορά ανάμεσα στο οικείο και το ανοίκειο, το άγνωστο.

Καθώς τα βρέφη του ενός έτους λαχταρούν την ανεξαρτησία τους, ταυτόχρονα αρχίζουν και φοβούνται πράγματα γύρω τους που δεν μπορούν να ελέγξουν, όπως τα μπλέντερ της κουζίνας, το καζανάκι και τις κόρνες των αυτοκινήτων.

Ανεξάρτητα από την ηλικία του, το βρέφος χρειάζεται να ξέρει ότι είστε εκεί για να το προστατέψετε. Μπορείτε να του λέτε κάτι, όπως «μην ανησυχείς, η μαμά είναι εδώ». Επίσης αν γνωρίζετε ότι πρόκειται να συμβεί κάτι που θα φοβίσει το παιδί, δώστε του μία προειδοποίηση. Πείτε: «θα ανοίξω το μπλέντερ τώρα. Το ξέρω ότι είναι δυνατό και μπορεί να σε φοβίσει, αλλά μην ανησυχείς, θα είσαι μια χαρά».

Τέλος μεγάλη προσοχή στη τηλεόραση: βίαιες εικόνες, σκοτωμοί ή διάφορα τέρατα μπορεί να εγκαταστήσουν στα νήπια φοβίες για τα επόμενα χρόνια τους.

Δουλγέρης Κυριάκος 

Παιδίατρος

Βρείτε μας στο facebook : https://www.facebook.com/doulgeriskyriakos/