ΑΠΩΤΕΡΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΧΟΡΗΓΗΣΗΣ ΑΝΤΙΒΙOΤΙΚΩΝ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Η πρακτική της συνταγογράφησης αντιβιοτικών σε βρέφη είναι αρκετά συχνή ! Τι αποκαλύπτει όμως η σύγχρονη έρευνα για τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις των αντιβιοτικών στην νευρολογική – νοητική κατάσταση των παιδιών ;

Η κατάχρηση στη χορήγηση αντιβίωσης εγείρει αυξανόμενη ανησυχία για τη δημιουργία μικροβιακών στελεχών με ανθεκτικότητα στα αντιβιοτικά. Επιπλέον όμως έρχονται στην επιφάνεια ζητήματα σχετικά με τις αρνητικές επιπτώσεις των αντιβιοτικών στο φυσιολογικό μικροβίωμα του εντέρου αλλά και τη γενικότερη επίδραση τους στην υγεία και τη φυσιολογική ανάπτυξη των βρεφών.

Όπως διαρκώς αποδεικνύει η επιστημονική έρευνα τα βακτήρια του μικροβιώματος του εντέρου επιδρούν ευεργετικά στον μεταβολισμό, το ανοσοποιητικό, το καρδιαγγειακό και άλλα συστήματα. Το μικροβίωμα αυτό καταστρέφεται σε σημαντικό βαθμό κάθε φορά που ένα παιδί λαμβάνει αντιβίωση.

Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση συσχέτισης μεταξύ της πρώιμης έκθεσης σε αντιβιοτικά και μεταγενέστερων νευροαναπτυξιακών επιδράσεων.

Η αρχική μορφή της μελέτης σχεδιάστηκε για να αξιολογήσει την επίδραση δύο διαφορετικών στελεχών προβιοτικών όσον αφορά την ανάπτυξη αλλεργιών στην παιδική ηλικία. Η έκθεση σε αντιβιοτικά εκτιμήθηκε με βάσει το ιστορικό που ελήφθη από τους γονείς και κατηγοριοποιήθηκε σύμφωνα με τους χρόνους της πρώτης έκθεσης: 0-6 μήνες, 6-12 μήνες, 12-24 μήνες ή καθόλου. Σε ηλικία 11 ετών, το νευροαναπτυξιακό επίπεδο των παιδιών αξιολογήθηκε από ψυχολόγους σε συνδυασμό με αναφορές από τους γονείς και από τα ίδια τα παιδιά. Εξετάστηκε στη συνέχεια η σχέση μεταξύ της χρονικής στιγμής της έκθεσης σε αντιβιοτικά και των νευρολογικών - νοητικών επιδράσεων.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Από τους 474 παιδιά που είχαν αρχικά εγγραφεί, έγινε αναπτυξιακή αξιολόγηση σε 342 (72%) παιδιά στην ηλικία 11 ετών. Μετά την προσαρμογή σχετικά με τον τρόπο χορήγησης της αντιβίωσης, το αν έλαβαν προβιοτικές θεραπευτικές αγωγές, το εισόδημα της οικογένειας και το αν θήλασαν, φάνηκε ότι τα παιδιά που έλαβαν αντιβιοτικά τους πρώτους 6 μήνες ζωής είχαν σημαντικά χαμηλότερες συνολικές ικανότητες στις γνωστικές λειτουργίες και την κατανόηση, στην κατανόηση του λόγου, στην εκτελεστική λειτουργία και παρουσίαζαν αυξημένο κίνδυνο για διαταραχές όπως παρορμητικότητα, υπερκινητικότητα, διαταραχή υπερκινητικότητας και έλλειψης προσοχής, άγχος και συναισθηματικά προβλήματα.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Αυτά τα αποτελέσματα παρέχουν περαιτέρω στοιχεία ότι η πρώιμη έκθεση σε αντιβιοτικά μπορεί να σχετίζεται με αρνητικά νευροαναπτυξιακά αποτελέσματα στα παιδιά που τα έλαβαν.

Πηγή : Exposure to antibiotics in the first 24 months of life and neurocognitive outcomes at 11 years of age.

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/m/pubmed/31041458/?fbclid=IwAR1Coh18Wa1_YWMbdfnBuLiwmc2ndTZ8A4V6Wmt5RfYQDlp4cFPvfntL9QU

ΔΟΥΛΓΕΡΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ

ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΣ

Βρείτε μας στο facebook : https://www.facebook.com/doulgeriskyriakos/

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΜΒΟΛΙΟΥ ΤΗΣ ΕΡΥΘΡΑΣ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ «ΠΑΡΤΥ ΕΡΥΘΡΑΣ», Η ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΤΟ 1964-1965, ΟΙ ΝΕΟΓΝΙΚΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΜΕ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΑΝΩΜΑΛΙΕΣ ΟΠΩΣ ΚΩΦΩΣΗ ΚΑΙ ΤΥΦΛΩΣΗ.

Στις μέρες μας το αντιεμβολιαστικό κίνημα απειλεί την ανθρωπότητα με την επανεμφάνιση των παλιών παιδικών ασθενειών. Ασθενειών ιδιαίτερα σοβαρών που προκαλούσαν στις οικογένειες των ανθρώπων πόνο και δυστυχία.

ΕΡΥΘΡΑ

«Βρισκόμαστε το 2015, σε ένα σπίτι στο Brooklyn της Νέας Υόρκης. Στη μία κρεβατοκάμαρα κυριαρχεί μία έκρηξη αποχρώσεων του ροζ, από παιχνίδια, κρεμασμένα μπιχλιμπίδια και λούτρινα ζωάκια. Το διπλανό δωμάτιο ξεκινώντας από τα πολύχρωμα μαξιλάρια, τις κουρτίνες και τον αναπαυτικό καναπέ είναι μία ωδή στο μωβ.

Η Kim Woodford είναι ο κάτοικος του ροζ δωματίου σε αυτό το καλοδιατηρημένο διαμέρισμα στο Brooklyn. Είναι 51 χρονών και πιστεύει ακόμα στον Άγιο Βασίλη. Η συγκάτοικός της, η Darvena Idlet, είναι στην ίδια ηλικία. Ζούνε μαζί τα τελευταία 45 χρόνια.

Αυτό το οποίο συνέδεσε τις δύο γυναίκες για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν μία ασθένεια που τις προσέβαλε ενώ βρισκόταν στην κοιλιά των μητέρων τους. Τους στέρησε την ακοή και το μεγαλύτερο μέρος της όρασης ενώ προκάλεσε βλάβες στον εγκέφαλό τους.

Η τελευταία μεγάλη επιδημία Ερυθράς, πριν την ανακάλυψη του εμβολίου, χτύπησε τις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη του 1963 μέχρι και το 1965 και προσέβαλε τελικά 12,5 εκατομμύρια ανθρώπους. Παρά το ότι τα συμπτώματα της ίωσης στα παιδιά είναι σε γενικές γραμμές ήπια, οι επιπτώσεις στο έμβρυο όταν συμβεί η μόλυνση μίας εγκύου είναι δραματικές.

Το ξέσπασμα της επιδημίας αρχικά δεν προκάλεσε ανησυχία στις αρχές ούτε ελήφθησαν μέτρα για τον περιορισμό της μετάδοσης της νόσου. Ένα άρθρο της εποχής στο περιοδικό TIME, ενθάρρυνε τα παιδικά «Πάρτυ Ερυθράς» ώστε τα παιδιά να κολλήσουν μεταξύ τους και να επιτευχθεί φυσική νόσηση και ανοσία. Προωθήθηκε μάλιστα η στρατηγική ότι όλα τα μικρά κορίτσια θα έπρεπε να νοσήσουν νωρίς από ερυθρά για να αποκτήσουν αντισώματα. Τα αποτελέσματα ήταν αποκαρδιωτικά.

ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ

Η νόσος οφείλεται στον ιό της Ερυθράς, RNA ιό και είναι ένα ήπιο εξανθηματικό λοιμώδες νόσημα. Προκαλεί επιδημίες σε παιδικούς πληθυσμούς που δεν έχουν ανοσία στον ιό.

Μεταδίδεται αερογενώς, μέσω μολυσμένων σταγονιδίων από την αναπνευστική οδό. Η μετάδοση μπορεί να γίνει λίγες μέρες πριν την έκθυση του εξανθήματος και μέχρι 7 – 10 μέρες μετά την έκθυση. Το στάδιο επώασης είναι 14 – 21 ημέρες.

Η νόσος εκδηλώνεται με την εμφάνιση:

• Τραχηλικής και οπισθοωτιαίας λεμφαδενίτιδας
• Χαμηλού πυρετού
• Συρρέοντος ερυθηματώδους και μικροκηλιδώδους εξανθήματος που απλώνεται από το κεφάλι προς τον κορμό και τα άκρα.

ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

Ασυνήθεις επιπλοκές της ερυθράς στα παιδιά είναι η αρθρίτιδα (παροδικό πολυαρθρικό σύνδρομο) και η εγκεφαλίτιδα. Σπανιότερα μπορεί να προκληθεί θρομβοπενία, μυοκαρδίτιτδα, ηπατίτιδα.

ΛΟΙΜΩΞΗ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ

Η λοίμωξη της εγκύου, ειδικά κατά το α’ τρίμηνο της κύησης προκαλεί σε σημαντικό ποσοστό (50 έως 90 %) των εμβρύων το σύνδρομο της συγγενούς ερυθράς που συνίσταται κυρίως από:

• Καταρράκτη

• Καρδιοπάθεια

• Κώφωση

• Νοητική υστέρηση

• Βλάβες των οστών

Οι κυήσεις αυτές έχουν υψηλό κίνδυνο για αυτόματη αποβολή ή πρόωρη γέννηση. Αν το έμβρυο τελικά επιζήσει είναι πιθανό να αναπτύξει κάποια από τα ανωτέρω συμπτώματα.

ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΡΥΘΡΑΣ ΣΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ

Τα έτη 1964-1965 η επιδημία προκάλεσε πάνω από 12,5 εκατομμύρια κρούσματα στις ΗΠΑ. 20.000 παιδιά γεννήθηκαν με το σύνδρομο της συγγενούς ερυθράς από τα οποία : 11000 παιδιά ήταν κωφά, 3500 τυφλά και 1800 παρουσίαζαν κάποιου βαθμού νοητική υστέρηση. Επιπλέον υπήρξαν 2100 θάνατοι νεογνών και 11000 αμβλώσεις από τις οποίες κάποιες έγιναν αυτόματα και άλλες χειρουργικά μετά από επιλογή των γονέων.

Το πρώτο εμβόλιο από ζων εξασθενημένο ιό για την Ερυθρά κυκλοφόρησε το 1969 και σύντομα ενσωματώθηκε στο τριπλό εμβόλιο Ιλαράς - Παρωτίτιδας – Ερυθράς (MMR) το 1971.

Μετά την εφαρμογή του καθολικού εμβολιασμού με το MMR, ειδικά μετά την βελτιωμένη έκδοση για την Ερυθρά στο εμβόλιο του 1979, τα κρούσματα Ερυθράς περιορίστηκαν με εντυπωσιακό ρυθμό.

Το 2004 ανακοινώθηκε η ολοκληρωτική εξάλειψη της Ερυθράς από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

ΠΗΓΗ : The History of Vaccines - By The College of Physicians of Philadelphia

ΔΟΥΛΓΕΡΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ

ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΣ

Βρείτε μας στο facebook : https://www.facebook.com/doulgeriskyriakos/

ΘΗΛΑΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ : ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

Μπορώ να μείνω έγκυος και να συνεχίσω να θηλάζω ;

Είναι ένα από τα πλέον συχνά ερωτήματα κι η απάντηση είναι γενικά ΝΑΙ, μπορείτε να συνεχίζετε να θηλάζετε το πρώτο σας παιδί κατά τη διάρκεια της επόμενης εγκυμοσύνης. Το ερώτημα επιστρέφει ξανά και ξανά σε γυναικολόγους και παιδιάτρους, ακόμα και από την ίδια μαμά, στην οποία ο περίγυρος δημιουργεί συνεχώς ανασφάλεια και αμφιβολίες.

«Είναι ασφαλές να θηλάζετε ενώ είστε έγκυος; Πώς θα επηρεάσει αυτό το έμβρυο; Πώς θα επηρεάσει αυτό το παιδί μου; Μπορώ να θηλάσω δύο παιδιά ταυτόχρονα;»

Όπως είναι γνωστό, ο  θηλασμός μπορεί να προκαλέσει ήπιες συσπάσεις της μήτρας. Ωστόσο, σε μια ομαλή εγκυμοσύνη, αυτές οι συσπάσεις δεν προκαλούν ανησυχία δεδομένου ότι δεν προκαλούν πρόωρο τοκετό.

Οι συσπάσεις της μήτρας προκαλούνται από τη δράση της ορμόνης ωκυτοκίνης. Η ποσότητα της ωκυτοκίνης που απελευθερώνεται κατά τη διάρκεια του θηλασμού είναι τόσο μικρή που δεν αρκεί για να προκαλέσει πρόωρο τοκετό. Ταυτόχρονα, οι υποδοχείς της ωκυτοκίνης στη μήτρα δεν είναι ώριμοι στην αρχή της εγκυμοσύνης.

Οι συσπάσεις αυτές είναι μικρές, ακίνδυνες για το έμβρυο και δεν αυξάνουν την πιθανότητα αποβολής.

Οι ερωτικές επαφές από την άλλη που επιτρέπονται κατά την εγκυμοσύνη, προκαλούν στη μήτρα ώσεις και σε περίπτωση οργασμού εντονότερες συσπάσεις σε σχέση με το θηλασμό, που δεν προκαλεί τίποτα.

Σε ποιες περιπτώσεις θα πρέπει να εξετάσουμε τους κινδύνους από τη συνέχιση του θηλασμού; (Εννοείται πάντα σε συνεννόηση με τον γυναικολόγο μας).

·         Εάν η κύηση θεωρείται αυξημένου κινδύνου για αποβολή ή πρόωρο τοκετό.

·         Εάν κυοφορούμε δίδυμα.

·         Εάν ο ιατρός έχει απαγορεύσει τις ερωτικές επαφές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

·         Εάν υπάρχουν συμπτώματα όπως αιμορραγία ή πόνος.

·         Εάν ο οργανισμός της μητέρας είναι καταβεβλημένος ή έχει αρχίσει να χάνει βάρος.

ΠΟΤΕ ΑΠΟΓΑΛΑΚΤΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ;

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας συστήνεται «αποκλειστικός μητρικός θηλασμός έως την ηλικία των 6 μηνών και στη συνέχεια εισαγωγή συμπληρωματικών τροφών, ταυτόχρονα με διατήρηση του μητρικού θηλασμού, έως την ηλικία των 2 ετών ή και περισσότερο».

Όπως καταλαβαίνουμε από τον ορισμό τα χρονικά όρια που τίθενται πολλές φορές από τους ενήλικες για θηλασμό έως τον 6^ο ή τον 12^ο μήνα είναι τελείως αυθαίρετα και χωρίς επιστημονική βάση. Το παιδί θα απογαλακτίσει από μόνο του όταν θα είναι αναπτυξιακά έτοιμο γι' αυτό το βήμα, είτε αυτό γίνει τον 9^ο μήνα ζωής είτε τον 3^ο χρόνο.

Μετά τα 2 πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού θα πρέπει η μητέρα να αφουγκραστεί και τις δικές της ανάγκες. Δηλαδή μπορεί η μητέρα να μην θέλει να συνεχίσει να θηλάζει από ένα σημείο κι έπειτα και αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό και αποδεκτό.

Προτού αποφασίσουμε για τη διακοπή του θηλασμού θα πρέπει να υπολογίσουμε παράγοντες όπως η ηλικία και η ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού και κυρίως το αν η διακοπή του θηλασμού είναι πραγματική εσωτερική μας ανάγκη ή προκύπτει από την πίεση που μας ασκούν τα καθιερωμένα κοινωνικά πρότυπα και οι αντιλήψεις.

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΔΙΠΛΟΥ ΣΤΟΧΟΥ ! ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΘΗΛΑΣΜΟΣ

·      Ο θηλασμός κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να συμβάλλει στην εντονότερη κόπωση, καθώς απαιτείται περισσότερη ενέργεια. Φροντίστε για επαρκή διατροφή και ξεκούραση. Ο σύζυγος και οι συγγενείς θα πρέπει στηρίζουν τη μητέρα πολύ περισσότερο και να πάρουν από πάνω της το κύριο βάρος των οικιακών εργασιών. Καλό θα ήταν η μαμά να συμβουλευτεί διατροφολόγο για να μην προκύψουν διατροφικά ελλείμματα. Συμπληρώματα διατροφής βιταμινών, σιδήρου, ασβεστίου, ωφέλιμων λιπαρών είναι αποδεκτό να χρησιμοποιηθούν.

Ο θηλασμός δεν στερεί θρεπτικά συστατικά από το έμβρυο. Η εγκυμοσύνη δεν στερεί θρεπτικά συστατικά από το μητρικό γάλα.

·        Η κόπωση είναι ένα φυσιολογικό μέρος όλων των κυήσεων. Είναι βάσιμος ο φόβος ότι ο θηλασμός θα επιφέρει επιπλέον κούραση. Ωστόσο, ο θηλασμός δεν είναι κουραστικός από μόνος του. Το να ξαπλώσετε για να θηλάσετε μπορεί πραγματικά να σας εξασφαλίσει ότι θα έχετε μια επιπλέον ξεκούραση. Χρησιμοποιείστε το θηλασμό για το συμφέρον σας !

·      Φροντίστε για την κατάλληλη πρόσληψη θερμίδων, η οποία εξαρτάται και από την ηλικία του παιδιού. Απαιτούνται 500 θερμίδες επιπλέον ανά ημέρα για να καλυφθούν οι ημερήσιες ανάγκες λόγω του θηλασμού. Αυτές οι θερμίδες είναι επιπρόσθετες των 350 επιπλέον θερμίδων που χρειάζεται η μητέρα κατά τη διάρκεια του 2^ου τριμήνου της κύησης και των 450  θερμίδων που απαιτούνται κατά τη διάρκεια του 3^ου  τριμήνου. 

(Δείτε και στο ιστολόγιο μας τις «Οδηγίες διατροφής για τη μητέρα που θηλάζει» https://kdoulgeris.blogspot.com/2017/11/blog-post_20.html )

ΔΟΥΛΓΕΡΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ

ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΣ

Βρείτε μας στο facebook : https://www.facebook.com/doulgeriskyriakos/

ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΕΣ ΙΩΣΕΙΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ!

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

            Οι λοιμώξεις του αναπνευστικού εμφανίζονται με μεγάλη συχνότητα τους χειμερινούς μήνες και απασχολούν γονείς και γιατρούς την περίοδο αυτή. Η πρώτη χρονιά στον παιδικό σταθμό ή το νηπιαγωγείο δοκιμάζει το ανοσοποιητικό σύστημα του παιδιού καθώς ένας μεγάλος αριθμός παθογόνων ιών και μικροβίων έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή μαζί του.

            Δυνητικά παθογόνα μικρόβια και ιοί μεταδίδονται πολύ εύκολα σε κλειστούς χώρους με μικρά παιδιά που χειρίζονται από κοινού αντικείμενα ή που συναναστρέφονται στενά και ανταλλάσσουν σταγονίδια με την αναπνοή, την ομιλία ή το βήχα. Μέσα σε λίγες μέρες που το παιδί επιστρέφει ή ξεκινά για πρώτη φορά το σχολείο αναπτύσσει συμπτώματα λοίμωξης.

            Στα μικρά παιδιά το επίπεδο υγιεινής είναι σημαντικά μικρότερο. Βάζουν συχνά τα παιχνίδια και χέρια στο στόμα τους, δεν πλένουν από μόνα τους τα χέρια, δε σκουπίζουν τη μύξα με χαρτί μίας χρήσης (παρά την πασαλείβουν παντού με το χέρι), δεν προφυλάσσουν το στόμα τους όταν βήχουν. . . Για μία ομάδα 10 βρεφών μέσα σε ένα δωμάτιο με τα ίδια παιχνίδια ή για μία τάξη νηπιαγωγείου το μοίρασμα ιώσεων και μικροβίων μεταξύ τους είναι θέμα ωρών!

            Μάλιστα σήμερα γνωρίζουμε πως μικρόβια, όπως ο πνευμονιόκοκκος και ο στρεπτόκοκκος, που προκαλούν συνήθεις λοιμώξεις όπως ωτίτιδες και φαρυγγίτιδες, επιβιώνουν μακριά από το ανθρώπινο σώμα για μακρά χρονικά διαστήματα, σε διάφορα αντικείμενα κοινής χρήσης όπως παιχνίδια, βιβλία και επιφάνειες. Αυτό μπορεί να συμβεί ακόμα και στα σχολεία όπου οι υπεύθυνοι τηρούν τους κανόνες υγιεινής και πλένουν τα παιχνίδια τουλάχιστον σε εβδομαδιαία βάση.

            Τα δεδομένα αυτά δεν λέγονται για να επιταθεί τυχόν μικροβιοφοβία ή για να προφυλάξετε τα παιδιά με υπερβολικό τρόπο κρατώντας τα διαρκώς μέσα. Η επιστήμη γνωρίζει καλά ότι δεν αρκεί το να κολλήσει ένα παιδί για να εκδηλώσει και την ασθένεια. Μεγάλο ρόλο παίζει η άμυνα του παιδιού, ο πλήρης εμβολιασμός του, η γενική κατάστασή του, η διατροφή του, ο σωστός ύπνος, ως προς το αν τα μικρόβια ή οι ιώσεις θα παραμείνουν στο δέρμα ή στη μύτη χωρίς να προκαλέσουν τίποτα ή αν θα προκαλέσουν σοβαρή λοίμωξη.

Η ορθή πρακτική δεν είναι να αποκλείσουμε ένα πολυάσχολο και γεμάτο ενέργεια νήπιο στο σπίτι για να προστατευτεί από τις λοιμώξεις. Αντίθετα είναι θεμιτό μετά τους 6 μήνες ζωής να υπάρχει έκθεση σε κοινά μικρόβια και να περάσει το παιδί κάποιες ιώσεις που βοηθούν το αμυντικό του σύστημα να ωριμάσει.

            Σκοπός του άρθρου αυτού είναι να ενημερώσουμε για τη συχνότητα, τη διάρκεια και τα χαρακτηριστικά των συχνότερων ιώσεων και να εξετάσουμε τα σωστά μέτρα αντιμετώπισης τους.

ΚΟΙΝΟ ΚΡΥΟΛΟΓΗΜΑ

            Η συχνότερη από τις λοιμώξεις που θα μας απασχολήσει το χειμώνα είναι το κοινό κρυολόγημα και το συχνότερο αίτιο του κοινού κρυολογήματος είναι οι ρινοϊοι (ιοί της μύτης). Παρουσιάζεται με ρινική συμφόρηση και καταρροή, συνήθως διαυγών εκκρίσεων, ενώ δεν είναι σπάνιες και οι βλεννοπυώδεις εκκρίσεις (κίτρινες ή πράσινες μύξες) ειδικά 2-3 μέρες μετά την έναρξη των συμπτωμάτων. (Το κιτρινοπράσινο χρώμα της μύξας δεν αποτελεί ένδειξη ότι οπωσδήποτε η κατάσταση έχει επιδεινωθεί, ούτε φυσικά απαιτεί αντιβίωση).

Πυρετός 38^οC - 39^οC, μπορεί να εμφανιστεί συχνά και διαρκεί 2-3 μέρες. Η έντονη συμφόρηση και τα φλέματα που το παιδί αδυνατεί να βγάλει με τον βήχα μπορεί να προκαλέσει εμετό. Η όλη κατάσταση προκαλεί χαρακτηριστική ανορεξία για 3-5 ημέρες.

Οι αυξημένες εκκρίσεις οπισθορινικά και φαρυγγικά ερεθίζουν τον λαιμό και παράγουν έναν υγρό βήχα ο οποίος μπορεί να κρατάει για αρκετές μέρες. Μερικά παιδιά συνεχίζουν να βήχουν για 10 μέρες συνεχόμενα. Παρά το ότι οι γονείς νομίζουν συχνά πως το παιδί έχει ακροαστικά και φλέματα κατά την ακρόαση των πνευμόνων βρίσκουμε φυσιολογικά ευρήματα. Τα διάφορα αντιβηχικά σιρόπια, φυτικά ή μη, παρά τα όσα υπόσχονται, συνήθως αποτυγχάνουν να ηρεμήσουν τον ιογενή και μετα-ιογενή βήχα. Η όλη κατάσταση θα υποχωρήσει σταδιακά από μόνη της και ο παιδίατρος θα μας διαβεβαιώσει πως δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος ανησυχίας.

            Τα παιδιά σε ηλικία παιδικού σταθμού δικαιούνται κατά μέσο όρο 6-8 επεισόδια κοινού κρυολογήματος στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς (12 επεισόδια την πρώτη χρονιά στον παιδικό σταθμό).

            Η αλλεργική (και όχι ιογενής) αιτιολογία της ρινίτιδας δεν αποκλείεται, ιδιαίτερα κατά την άνοιξη ή την αρχή του φθινοπώρου.

            Το κοινό κρυολόγημα κολλάει τις πρώτες 3 ημέρες από παιδί σε παιδί, ενώ το παιδί που κόλλησε θα εμφανίσει καταρροή 12 – 72 ώρες μετά την επαφή με το άρρωστο παιδί. Οπότε δεν υπάρχει λόγος να απομονώνουμε για μεγάλες περιόδους τα παιδιά με κοινό κρυολόγημα (ίσα ίσα που τα βοηθά ο καθαρός αέρας και η δραστηριοποίηση).

            Οι αντιβιώσεις πρέπει να δίνονται και μόνο βάσει ενδείξεων και σε επιπλοκές.

Είναι πραγματικά λυπηρό να συναντάμε ακόμα παιδιά που την πρώτη χρονιά στο σχολείο καταναλώνουν ένα κουτί αντιβίωσης το μήνα σαν να είναι καραμέλες. Ειδικά με όσα φέρνει στο φως η επιστημονική έρευνα για τις επιπτώσεις της κατάχρησης των αντιβιώσεων στις μικρές ηλικίες.

Αντιβίωση θα χορηγήσει ο παιδίατρος αν διαγνώσει επιπλοκή σε έδαφος ιογενούς συνδρομής (μικροβιακή επιλοίμωξη που προκαλεί για παράδειγμα οξεία μέση ωτίτιδα, φαρυγγοαμυγδαλίτιδα, πνευμονία).

            Ανησυχητικά σημεία είναι:

1.     Τρίτη μέρα με υψηλό πυρετό (>39^οC).

2.     Πυρετός που σταματά για τουλάχιστον 1 ημέρα και επανέρχεται υψηλότερος.

3.     Έντονη καταβολή του παιδιού και άλλα συστηματικά συμπτώματα (έντονος πονοκέφαλος, εξάνθημα).

ΓΕΝΙΚΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΙΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΥΝ ΤΟ ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΟ

Οι ιώσεις έχουν μερικά κοινά χαρακτηριστικά, όπως πυρετός, αδυναμία, ρινική συμφόρηση, μυϊκούς πόνους, τάση για εμετό, ανορεξία. Χαρακτηριστικό των ιώσεων στις μικρές ηλικίες είναι ότι προσβάλουν τον οργανισμό του παιδιού από «πάνω έως κάτω». Δηλαδή βλέπουμε ταυτόχρονα προσβολή των οφθαλμών (ερυθρότητα),της μύτης (ρινίτιδα),του φάρυγγα (φαρυγγίτιδα),των λεμφαδένων του τραχήλου (λεμφαδενίτιδα) και του εντέρου (διάρροια).

Μερικές ιώσεις έχουν χαρακτηριστικά εξανθήματα και εντοπίζοντάς τα μπορούμε να προβλέψουμε την πορεία της αντίστοιχης ίωσης :

·        Αιφνίδιο εξάνθημα από τον ανθρώπινο ερπητοϊό HHV-6 ή -7 : Yψηλός πυρετός για περίπου 3 μέρες και ταυτόχρονα με την ύφεση του πυρετού εμφανίζεται εξάνθημα μικροκηλιδώδες κατά τόπους συρρέον στο κορμί και το πρόσωπο  το οποίο διαρκεί περίπου όσο κράτησε και ο πυρετός. Το παιδί στην φάση του εξανθήματος δεν μεταδίδει την νόσο και έτσι δεν έχει νόημα να το απομονώσουμε (μεταλοιμώδες φαινόμενο).

ΑΙΦΝΙΔΙΟ ΕΞΑΝΘΗΜΑ

·        Λοιμώδες ερύθημα από τον ιό Parvo Β19 : Το τυπικό εξάνθημα συνήθως παρουσιάζεται αρχικά στο πρόσωπο όπου μοιάζει σαν κάποιος να έχει “ρίξει χαστούκι”. Σταδιακά επεκτείνεται στον κορμό και στα άκρα, δείχνοντας μια προτίμηση στις εξωτερικές επιφάνειες, αφήνοντας τις παλάμες και τις πατούσες  ανεπηρέαστες. Διαρκεί από 1 μέχρι 3 εβδομάδες. Και σε αυτή τη περίπτωση το παιδί στην φάση του εξανθήματος δεν μεταδίδει την νόσο και έτσι δεν έχει νόημα να το απομονώσουμε (μεταλοιμώδες φαινόμενο).

ΛΟΙΜΩΔΕΣ ΕΡΥΘΗΜΑ

·        Νόσος Χεριών Ποδιών Στόματος από τον ιό Coxsackie :  Στην πορεία της νόσου, με την παρουσία ή όχι πυρετού εμφανίζονται μικρές φυσαλίδες στα χέρια και τα πόδια και σαν δορυφόροι γύρω από το στόμα. Πέρα από τις φυσαλίδες βλέπουμε και μικρά χαρακτηριστικά κόκκινα σημεία στις παλάμες και τα πέλματα. Συχνά εμφανίζεται εξάνθημα και στην περιοχή της πάνας και των γλουτών είτε με μορφή φυσαλίδας είτε με μορφή  βλατίδων που συρρέουν ή σχηματίζουν ομάδες. Παρά την εντυπωσιακή εικόνα η ίωση ακολουθεί κατά κανόνα καλοήθη πορεία και το εξάνθημα αποδράμει σε διάστημα 5 έως 7 ημερών. Το υπόλοιπο πρόσωπο, το τριχωτό της κεφαλής, η ράχη και ο θώρακας δεν έχουν εξάνθημα. Αυτό μας βοηθάει να ξεχωρίσουμε την ίωση αυτή από την ανεμοβλογιά. Η νόσος στη φάση του εξανθήματος είναι μεταδοτική.

ΝΟΣΟΣ ΧΕΡΙΩΝ ΠΟΔΙΩΝ ΣΤΟΜΑΤΟΣ

ΝΟΣΟΣ ΧΕΡΙΩΝ ΠΟΔΙΩΝ ΣΤΟΜΑΤΟΣ

            

Στο ερώτημα για πόσο το παιδί μας μεταδίδει τον ιό, ο παιδίατρος θα μας ενημερώσει για τις περιόδους μεταδοτικότητας της κάθε ίωσης ώστε να προστατεύσουμε τους συμμαθητές και τους φίλους μας.

  ΠΕΡΙΟΔΟΙ ΜΕΤΑΔΟΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Γρίπη : 5 έως 9 μέρες από την έναρξη των συμπτωμάτων.

Κοινό κρυολόγημα : 3 έως 7 μέρες από την έναρξη των συμπτωμάτων.

Ιογενής Γαστρεντερίτιδα : Όσο συνεχίζονται οι διάρροιες.

Coxsackie : 7 έως 10 μέρες μετά το τέλος των συμπτωμάτων.

Ερπητική Ουλοστοματίτιδα : Όταν οι ερπητικές βλάβες είναι ενεργείς.

Αιφνίδιο Εξάνθημα : Μεταδίδεται όσο διαρκεί ο πυρετός μόνο.

       

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΙΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΟΥ

Η απλή ίωση θα κάνει τον κύκλο της και δεν επιδέχεται συνήθως ειδικής θεραπείας παρά μόνο υποστηρικτικής αγωγής.

1.     Συναισθηματική - Ψυχολογική Υποστήριξη : το μικρό παιδί χρειάζεται περισσότερη κατανόηση και ψυχραιμία από την πλευρά μας καθώς δυσκολεύεται να καταλάβει τι του συμβαίνει και στρεσσάρεται και το ίδιο. Γι' αυτό αποφεύγουμε τις περιττές εντάσεις για άλλα θέματα και επικεντρωνόμαστε στο τρίπτυχο ενυδάτωση – διατροφή – παρακολούθηση. Οι χειρισμοί (θερμομέτρηση, ρινοπλύσεις) θα πρέπει να γίνουν με ήπιο τρόπο. Ωστόσο δεν πρέπει να φτάνουμε στο άλλο άκρο στο οποίο καταλήγουν κάποιοι γονείς και δεν θερμομετρούν ή δεν χορηγούν παυσίπονα «για να μην κλάψει το παιδί». Έτσι κινδυνεύουμε να χάσουμε τον έλεγχο και να υποεκτιμήσουμε την κατάσταση . . . 

2.     Καλή ενυδάτωση: ενθαρρύνουμε το παιδί να πίνει πολλά υγρά (νερό, γάλα, λίγο φυσικό χυμό). Η καλή ενυδάτωση είναι θεμελιώδης για την υγροποίηση εκκρίσεων και την αποσυμφόρηση και βελτιώνει σημαντικά τη γενική κατάσταση. Υπολογίζουμε και τα υγρά που το παιδί χάνει λόγω του πυρετού, των διαρροιών και των εμετών.

3.     Προσπάθεια για όσο το δυνατό καλύτερη σίτιση : αν και η ανορεξία που συνοδεύει την ίωση είναι χαρακτηριστική. Ίσως χρειαστεί για 2-3 ημέρες να υποχωρήσουμε στις σωστές μας διατροφικές συνήθειες και να του προσφέρουμε τα αγαπημένα του φαγητά, χωρίς να το παρακάνουμε όσον αφορά τις υποχωρήσεις μας και χωρίς φυσικά να του προσφέρουμε γλυκά ή άλλες λιχουδιές προκειμένου να φάει. Δεν παραλείπουμε να προσφέρουμε συχνά  φρούτα (πορτοκάλι, μήλο) για πρόσληψη βιταμινών.

4.     Προσπάθεια για όσο το δυνατόν περισσότερο και ποιοτικό ύπνο : με τακτική αποσυμφόρηση της μύτης με φυσιολογικό ορό και με το να το βάζουμε εγκαίρως για ύπνο όταν βλέπουμε τα σημάδια της νύστας και της ταλαιπωρίας.

ΦΑΡΜΑΚΑ

·        Αντιβιοτικά : θα χορηγηθούν μόνο από τον παιδίατρο σε επιπλοκές όπως: ωτίτιδα, φαρρυγγοαμυγδαλίτιδα, παραρρινοκολπίτιδα, πνευμονία.

·        Ρινικά αποσυμφορητικά σπρέι : θα πρέπει να χρησιμοποιούνται με φειδώ και για διάστημά μικρότερο από 5 ημέρες.

·        Πλύσεις με φυσιολογικό ορό :  όσο και αν μας δυσκολεύουν είναι η καλύτερη λύση. Τα βρέφη και τα μικρά παιδιά αναπνέουν εξ ολοκλήρου ή κυρίως από τη μύτη, έτσι οποιαδήποτε ρινίτιδα ή απόφραξη τα δυσκολεύει σημαντικά να τραφούν, να κοιμηθούν ή να αναπνεύσουν σωστά. Επίσης δεν έχουν μάθει ακόμα να φυσούν προς τα έξω τη μύτη τους, έτσι που η μύξα αποφράσσει πιο επίμονα τις ρινικές κοιλότητες, δημιουργώντας προδιάθεση για ωτίτιδες, άπνοιες.  Η αποσυμφόρηση με τον φυσιολογικό ορό ανά 4 με 6 ώρες έχει σημαντικά οφέλη στη βελτίωση της όλης κατάστασης.

·        Τα αντισταμινικά :  δεν έχουν θέση στη θεραπεία της ιογενούς ρινίτιδας παρά μόνο σε αλλεργικές καταστάσεις. Η παλιά πεποίθηση ότι μπορούν να βοηθήσουν καθώς μειώνουν την παραγωγή μύξας δεν ισχύει και θα πρέπει να αναθεωρηθεί.

·        Αντιπυρετικά- αναλγητικά : σε πυρετό >38^οC. Αποφεύγουμε αν γίνεται να ρίξουμε τα δέκατα (37,1 έως 37,9) καθώς η δεκατική πυρετική κίνηση είναι σύμμαχος του οργανισμού στην αντιμετώπιση της ίωσης. Άλλωστε πολύ συχνά βλέπουμε ότι τα δέκατα υποχωρούν από μόνα τους.

ΔΟΥΛΓΕΡΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ

ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΣ

Βρείτε μας στο facebook : https://www.facebook.com/doulgeriskyriakos/